Tooske is weer terug in haar eigen vertrouwde mandje

Waar begin ik met dit verhaal?Ik begin gewoon bij het einde... Tooske is weer thuis!!

Na 12 dagen vol onzekerheid krijg ik ineens een telefoontje. "Hebben jullie een kat die Tooske heet?" hoor ik aan de andere kant van de lijn. Ik stamel wat: "Ja... of nou ja, die hádden we. Ze is vermist." "Dan kan ik je vertellen dat ze hier is, in Alverna," zegt de stem. Ik schiet vol en zeg: "Echt waar? Wat bizar, we hadden de hoop al bijna opgegeven."

Gelukkig hadden we Tooske een halsbandje omgedaan, met haar naam en mijn telefoonnummer erop. In het begin was dat niet nodig; het eerste jaar dat ze bij ons woonde, bleef ze netjes in de tuin. Maar na verloop van tijd werd ze steeds nieuwsgieriger naar de wereld buiten onze schutting en begon ze haar eigen ontdekkingsreizen te maken.

Ze was al gesteriliseerd en gechipt toen we haar uit het asiel adopteerden, maar we besloten toch ook een halsbandje te kopen. Ze werd namelijk steeds vindingrijker in het vinden van een uitgang.

Ze had duidelijk behoefte om eropuit te gaan, maar bleef meestal niet lang weg: ’s ochtends een rondje, soms rond 17.00 uur nog even en heel soms nog een kort tochtje rond 19.00 uur. De rest van de tijd lag ze heerlijk in haar mandje — of nog liever, op schoot. Die uitjes leken

haar goed te doen. Ze was veel rustiger thuis: geen dolle buien meer over de bank en boekenkast, en ze jaagde ook niet meer op onze vingers.

Maar toen kwam ze op een ochtend niet terug. "Misschien is ze wat langer aan het spelen met Janssen, de kat van de buren," dacht ik nog. Maar rond etenstijd was ze er nog steeds niet. Geen goed teken...Toch probeer je jezelf gerust te stellen: ze is een kat, die volgen hun eigen plan. We gingen de buurt door, riepen haar naam, keken extra goed tijdens het laatste rondje met de honden. Maar niets. Met een zwaar gevoel ging ik die avond naar bed.

De volgende ochtend meteen weer zoeken. Nog steeds geen Tooske. Ik plaatste een berichtje in de dieren-app van ons dorp met een foto, in de hoop dat iemand haar had gezien. Geen reacties. Daarna meldde ik haar vermissing bij Amivedi en het dichtstbijzijnde asiel. Ik bekeek elke dag de lijst met gevonden dieren.

Dat nare gevoel in je buik bleef, maar het leven gaat door — ook al denk je er steeds aan. Via social media plaatste ik een bericht met de Amivedi-poster, een fantastische tool trouwens van hun site.

De dagen verstreken, maar er kwam geen nieuws. Elke keer als ik thuiskwam, keek ik hoopvol bij de deur... weer niets. Waar zou ze toch zijn? We hadden gelukkig ook nog geen telefoontje gehad dat ze was aangereden, dus dat gaf dan weer een sprankje hoop. Op de Facebookpagina van Amivedi lees je soms verhalen van katten die na weken worden teruggevonden. Maar hoe langer het duurt, hoe kleiner die hoop wordt.

Veel mensen leefden mee en vroegen of we haar al terug hadden. Sommigen begrepen het niet helemaal — al die ophef om een kat. Maar ja, een kat is gewoon een deel van je gezin. Je hebt een hechte band, en je communiceert met zo’n dier zonder woorden. Als die band er is, dan is die er ook echt.

En toen, op dag 12, het telefoontje van de eigenaar van B&B Onder de Drie Linden in Alverna: Tooske was gevonden! Ik had geen auto, dus belde direct de buurvrouw. Natuurlijk wilde ze mee; ze weet hoeveel Tooske voor ons betekent. Dus gingen we op weg naar Alverna — 13 kilometer verder, en zelfs over de Maas.

Toen ik binnenkwam, kwam Tooske meteen naar me toe. Ooo, wat was ik blij — en ja, ik moest weer huilen. Blijkbaar liep ze al een paar dagen rond bij de boerderij van de B&B. Daar komen wel vaker katten, dus het viel eerst niet op. Maar omdat ze bleef komen, zetten ze een bakje eten neer. Toen zagen ze dat ze een halsbandje droeg — goed verstopt onder haar mooie kraag. Gelukkig namen ze de moeite om te bellen en hielden ze haar veilig binnen tot ik er was. Ik ben ze zó dankbaar!

De hele terugweg zat Tooske op mijn schoot te spinnen. Toeval? Of een geluksmomentje? Ik kies voor dat laatste. Als ik een kat was geweest, had ik ook de hele terugweg gespind van blijdschap.

Nu ligt ze weer heerlijk in haar eigen mandje. Ze is wat mager geworden en heeft hier en daar klitten. Maar gelukkig ken ik een goede kattentrimster 😉.

Ze wordt goed verwend: met lekker voer, veel aaitjes en alle liefde die we in huis hebben.

Iedereen leeft mee en denkt mee over hoe ze daar terecht is gekomen. Maar we zullen het nooit weten. Want Tooske... die vertelt het ons toch niet.